Periimplantitis jest stanem zapalnym tkanek otaczających implant stomatologiczny. Chorobie tej towarzyszy utrata kości podtrzymującej implant, co w konsekwencji może prowadzić do jego rozchwiania, a nawet utraty. Wczesne rozpoznanie i szybkie wdrożenie leczenia mają kluczowe znaczenie dla powodzenia terapii.
Periimplantitis – przyczyny
Powikłania leczenia implantologicznego dzielimy na:
- periimplant mucositis – stan zapalny tkanek miękkich otaczający wszczep;
- periimplantitis – stan, w przebiegu którego dochodzi do resorpcji kości dookoła implantu, co w skrajnych przypadkach może powodować jego utratę.
Szacuje się, że częstość występowania periimplant mucositis to około 43%, natomiast periimplantitis około 22%. Częstsze, ale i łatwiejsze w leczeniu jest periimplant mucositis, zaś periimplantitis to poważne powikłanie, którego leczenie jest trudne, obejmuje kilka protokołów klinicznych, a rokowania są zdecydowanie gorsze, łącznie z ryzykiem wtórnej dezintegracji implantu. Za podstawowe czynniki ryzyka wystąpienia tej patologii uznaje się:
- choroby przyzębia w wywiadzie;
- niezadowalająca higiena jamy ustnej;
- czynniki genetyczne;
- cukrzyca;
- choroby serca;
- leczenie immunosupresyjne;
- pozostawione resztki cementu dentystycznego (tzw. „cementitis”);
- przeciążenia zgryzowe;
- brak dziąsła zbitego;
- cienki biotyp dziąsła przy implancie.
Można powiedzieć, że periimplantitis jest konsekwencją postępującego periimplant mucositis.
Periimplantitis – objawy i diagnostyka
Pierwszymi objawami mogącymi sugerować rozwój omawianej patologii są zaczerwienienie dziąsła wokół implantu, obrzęk tkanek miękkich, wysięk ropny z kieszonki dziąsłowej, a także dodatni wynik BoP (bleeding on probing) w trakcie sondowania kieszonek dziąsłowych. Diagnostyka następuje właśnie na podstawie obserwowanych objawów, jednak dla jednoznacznego stwierdzenia periimplantitis niezbędna jest dodatkowa diagnostyka radiologiczna. Na jej podstawie analizuje się między innymi stopień zaniku kości wokół implantu. Utratę poziomu kości brzeżnej poniżej 1 mm uznaje się współcześnie za akceptowalną. Istotne znaczenie ma również pomiar głębokości kieszonek dziąsłowych ma spore znaczenie w diagnostyce i dalszym leczeniu.
Periimplantitis – leczenie
W leczeniu periimplantitis dąży się w pierwszej kolejności do zmniejszenia infekcji bakteryjnej wokół implantu, wspierania regeneracji kości oraz poprawy nawyków higienicznych jamy ustnej pacjenta. Wykonuje się też oczyszczenie implantu, ponieważ to właśnie tam gromadzą się patogeny i rozwija stan zapalny na ich podłożu. Istnieje kilka metod leczenia stosowanych pojedynczo bądź jako metody kombinowane. Podstawowymi są:
- antybiotykoterapia doustna;
- debridement z równoległą antybiotykoterapią ogólną lub bez niej;
- debridement bez lub z lokalną podażą chemioterapeutyków i płukankami chlorheksydyny;
- debridement w połączeniu z terapią laserem;
- leczenie chirurgiczne resekcyjne;
- leczenie chirurgiczne połączone z zabiegami regeneracyjnymi.
Każdorazowo metody leczenia dobiera się indywidualnie do pacjenta, uwzględniając jego ogólny stan zdrowia, dokładną przyczynę schorzenia, stopień zaawansowania choroby oraz występujące objawy.
Polecane produkty:
|
Kwas hialuronowy bioalgi
Kwas hialuronowy bioalgi to naturalny produkt z fermentacji roślinnej, dzięki czemu biodostępność jest na bardzo wysokim poziomie. Kwas hialuronowy działa głównie na takie struktury jak włosy, skóra, oczy, stawy, dziąsła ... Zobacz więcej... |
|
Kolagen naturalny bioalgi
Kolagen do picia to naturalny produkt z opatentowaną formułą Peptiplus® hydrolizowanego kolagenu. Dzięki temu jest bardzo wysokiej wchłanialności. Wzmacnia zęby, kości, ... Zobacz więcej... |
Bibliografia
- Nowak M., Kubanek S., Hędzelek W., Współczesne poglądy na temat leczenia periimplantitis – przegląd piśmiennictwa, Dental Forum, 2/2018.
- Leśna M., Jaroń A., Kwiatek J., Trybek G., Terapia periimplantitis w praktyce klinicznej lekarza dentysty i higienistki stomatologicznej, Stomatologia po Dyplomie, 6/2021.
