Kwas hialuronowy
Reklama

Kość skroniowa

Spis treści

Kość skroniowa (łac. os temporale) to parzysta kość o wybitnie złożonej strukturze. Tworzy część podstawy oraz część bocznej ściany czaszki. Pełni ponadto ważne funkcje, ponieważ zawiera narząd zmysłu słuchu i równowagi, a także szereg kanałów dla naczyń i nerwów.

 

Kość skroniowa – budowa

W budowie anatomicznej kości skroniowej wyróżniamy:

  • część łuskową;
  • część sutkową;
  • piramidę, zwaną również częścią skalistą;
  • część bębenkową.

Część łuskowa

To struktura gładka, nieco wypukła o kształcie płytki. Ustawia się w płaszczyźnie strzałkowej. Tworzy boczną ścianę środkowego dołu czaszki. Od dolnej powierzchni części zewnętrznej odchodzi charakterystyczny wyrostek jarzmowy, który łączy kość skroniową z kością jarzmową. Wyrostek ten rozpoczyna się dwiema odnogami. Przednia tworzy guzek stawowy, natomiast tylna przebiega w przedłużeniu łuku jarzmowego nad otworem słuchowym zewnętrznym.

Część sutkowa

Lokalizuje się do tyłu od otworu słuchowego zewnętrznego. W swoim przebiegu wydłuża się do dołu w wyrostek sutkowaty – stąd nazwa tego elementu. Część sutkowa pełni ważne funkcje, gdyż przyczepiają się do niej następujące mięśnie:

  • mięsień mostkowo-obojczykowo-sutkowy;
  • mięsień płatowaty głowy;
  • mięsień najdłuższy głowy;
  • mięsień dwubrzuścowy.

Aby mięśnie te mogły bez problemu przyczepiać się do powierzchni wyrostka sutkowatego, jest on chropowaty, szczególnie po stronach bocznych.

W środkowym odcinku części sutkowej rozciąga się tak zwany trójkąt sutkowaty stanowiący gładką powierzchnię o trójkątnym kształcie. Struktura ta ma szczególne znaczenie w chirurgii ucha środkowego. Można na nim ponadto wyróżnić grzebień (zwany także linią sutkową). Z kolei po powierzchni wewnętrznej części sutkowej przebiega głęboka bruzda zatoki esowatej, która zawiera (jak wskazuje nazwa) zatokę esowatą opony twardej mózgowia.

Część skalista

Na części skalistej wyróżnia się 3 powierzchnie:

  • przednią;
  • tylną;
  • dolną.

Część ta zawiera jamę bębenkową, w której z kolei umiejscawiają się 3 kosteczki słuchowe – młoteczek, kowadełko i strzemiączko. To właśnie tutaj znajduje się ucho wewnętrzne.

Od dolnej powierzchni piramidy odchodzi wyrostek rylcowaty o długości około 3-5 cm. Między nim a wyrostkiem sutkowatym znajduje się otwór rylcowo-sutkowy, zakończenie kanału nerwu twarzowego. Wychodzi przez niego nerw twarzowy, natomiast wchodzi tętnica rylcowo-sutkowa.

Część bębenkowa

Lokalizuje się do przodu od wyrostka sutkowatego i poniżej tylnej części łuski skroniowej. W swojej budowie przypomina cewkowatą blaszkę kostną, w której nie ma górnej ściany. Część bębenkowa tworzy przednią, dolną i nieco tylnej ściany przewodu słuchowego zewnętrznego, a także otwór słuchowy zewnętrzny.

Zobacz również: Kość ciemieniowa.

Bibliografia

  1. Bochenek A., Reicher M., Anatomia człowieka, Tom I, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2012.
  2. Łasiński W., Anatomia głowy dla stomatologów, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 1993.
Kategorie
Centrum Fizjoterapeuty
Sklep Fizjoterapeuty
Oferty pracy

Aktualności

Najpopularniejsze w zdrowie

Zostań z nami

Polecane artykuły

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.