Wkłady koronowo-korzeniowe to element stosowany w stomatologii, gdy ząb jest mocno zniszczony i zostało niewiele własnej tkanki zęba. Tym samym niemożliwe jest wyleczenie go np. wyłącznie za pomocą leczenia kanałowego, choć jest ono istotnym elementem leczenia przed założeniem takiego wkładu. Wkład koronowo-korzeniowy pozwala wzmocnić odbudowę zęba i stworzyć stabilną podstawę dla dalszej rekonstrukcji, np. korony protetycznej. Rozwiązanie to może umożliwić zachowanie zęba w jamie ustnej i uniknięcie jego ekstrakcji w sytuacji, gdy pozostałe tkanki oraz korzeń zapewniają odpowiednie warunki do odbudowy.
Wkłady koronowo-korzeniowe – czym są?
Wkłady koronowo-korzeniowe to specjalne elementy wykorzystywane w stomatologii do odbudowy mocno zniszczonych zębów, najczęściej po przebytym leczeniu kanałowym, gdy samo założenie plomby jest niewystarczające. Omawiane wkłady składają się z dwóch części:
- części korzeniowej – umieszczanej w przygotowanym kanale korzenia;
- części koronowej – znajdującej się w obrębie korony zęba i służącej jako podstawa do odbudowy, np. pod koronę protetyczną.
Ich głównym zadaniem jest utrzymanie odbudowy zęba, gdy pozostało zbyt mało własnych tkanek, aby można było wykonać trwałą odbudowę samą plombą. Biomateriałem budulcowym indywidualnych lanych wkładów koronowo-korzeniowych są stopy metali szlachetnych (stopy złota lub stopy srebro-palladowe) i nieszlachetnych (stop chromo-kobaltowy, stop chromo-niklowy, stal chromo-niklowa, tytan i jego stopy). Wyżej wymienione materiały charakteryzują się dużą wytrzymałością mechaniczną związaną z wysokim modułem elastyczności.
Wkłady koronowo-korzeniowe cieszą się rosnącą popularnością w dzisiejszych czasach, ponieważ w nowoczesnym leczeniu protetycznym duży nacisk kładzie się na pozostawienie w jamie ustnej uzębienia resztkowego. Zęby leczone endodontycznie czy złamania koron przy zachowanych, zdrowych korzeniach pozwalają lekarzowi na wykorzystanie ich do dalszej odbudowy. Ekstrakcje w takich sytuacjach powinny być wyłącznie rozwiązaniem ostatecznym.
Wkłady koronowo-korzeniowe – wskazania
Wkłady koronowo-korzeniowe znajdują zastosowanie w rehabilitacji protetycznej układu stomatognatycznego do rekonstrukcji zniszczonych struktur korony zęba po leczeniu endodontycznym. Najważniejszym czynnikiem decydującym o wyborze rodzaju wkładu jest stopień zniszczenia zrębu korony zęba. Wskazania można przedstawić następująco:
- znaczne zniszczenie korony zęba, gdy pozostało niewiele zdrowych tkanek;
- brak wystarczającej retencji dla odbudowy koronowej, np. dużej plomby lub korony;
- zęby po leczeniu kanałowym, w których planowana jest odbudowa protetyczna;
- konieczność uzyskania stabilnej podstawy pod koronę protetyczną;
- sytuacje, w których zachowana część korony nie zapewnia odpowiedniego utrzymania przyszłej odbudowy;
- zęby przednie lub boczne z dużą utratą tkanek, jeśli zachowane warunki anatomiczne pozwalają na bezpieczne wykonanie wkładu.
To lekarz decyduje, czy taki wkład może zostać zastosowany u danego pacjenta.
Wkłady koronowo-korzeniowe – jak wygląda ich założenie?
Najważniejszym czynnikiem jest umiejętność i precyzja wykonania wkładu koronowo-korzeniowego. Poprawnie wykonany lany wkład powinien dokładnie odwzorowywać przebieg kanału korzeniowego i odtwarzać część koronową pomniejszoną o przyszłą koronę protetyczną. Precyzyjne opracowanie zęba, pobranie dokładnego wycisku i prawidłowo przeprowadzona procedura cementowania są kluczowymi składowymi trwałości i wytrzymałości tak odbudowywanego zęba. Brak szczelności pomiędzy wkładem a zębiną może doprowadzić do kontaminacji płynów z jamy ustnej i w przyszłości objawiać się zapaleniem tkanek okołowierzchołkowych. Liczą się dokładne wymiary uzyskane przez dentystę, często na podstawie badań obrazowych.
Przykładowo, długość wkładu powinna stanowić 1/2-2/3 długości korzenia, z kolei przy wierzchołku korzenia należy pozostawić 3-5 mm warstwę wypełnienia w kanale w celu zabezpieczenia przed przepchnięciem cementu do tkanek okołowierzchołkowych podczas osadzania wkładu. Natomiast szerokość opracowanego przewodu korzeniowego powinna stanowić 1/3 średnicy korzenia na wysokości szyjki zęba. Wizytę można przedstawić ją w następujących krokach:
- Wykonanie badań obrazowych, najczęściej RTG zęba.
- Wykonanie leczenia kanałowego pod znieczuleniem miejscowym.
- Założenie wkładu koronowo-korzeniowego i upewnienie się co do jego szczelności.
Niedogodnością lanych wkładów koronowo-korzeniowych jest konieczność przeznaczenia dwóch wizyt na ich wykonanie. Jednak pozwala to zachować własny ząb pacjenta, co jest podstawą współczesnej stomatologii.
Polecane produkty:
|
Chlorella 100% naturalna
Chlorella w tabletkach to naturalna alga z rozerwaną ścianą komórkową (patent) w postaci suplementu diety. Jest bogatym źródłem witamin, minerałów, chlorofilu i innych, ważnych składników odżywczych. Wspiera oczyszczanie organizmu z metali ciężkich ... Zobacz więcej... |
Bibliografia
- Jedynak B., Braksator A., Właściwości i zastosowanie lanych wkładów koronowo-korzeniowych na podstawie piśmiennictwa, Protetyka Stomatologiczna, 5/2016.
- Robak B., Bożyk J., Borowicz J., Koncepcje budowy części korzeniowej wkładów koronowo-korzeniowych w świetle piśmiennictwa, dent. Med. probl. 2011, 48, 4, 576-582.
