Biała plama w jamie ustnej może mieć wiele przyczyn, od zupełnie niegroźnych po takie, które wymagają konsultacji stomatologicznej. Dlatego jeśli towarzyszą jej jakiekolwiek inne dolegliwości, nie znika pomimo prawidłowej higieny jamy ustnej lub po prostu chcemy ją zdiagnozować, warto udać się do lekarza.
Biała plama w jamie ustnej – przyczyny i objawy
Biała plama w jamie ustnej najczęściej wskazuje na następujące patologie:
- grzybica jamy ustnej (inaczej: pleśniawki) – białe, kremowe naloty, często zlokalizowane na języku lub po wewnętrznej stronie policzków. Mogą się częściowo ścierać i pozostawiać po sobie zaczerwienienie. Niekiedy towarzyszy im nieprzyjemny smak w ustach, suchość w ustach i zmiana smaku spożywanych produktów. Przyczyną pleśniawek jest infekcja grzybicza, której czynnikami ryzyka są z kolei: cukrzyca, zaburzenia odporności, antybiotykoterapia czy protezy zębowe przy braku odpowiedniej higieny jamy ustnej;
- podrażnienie lub przygryzienie policzka – np. przez ostry ząb, aparat ortodontyczny albo protezę zębową. Najczęściej wiąże się to po prostu z miejscowym uszkodzeniem tkanek i ich gojeniem. Wówczas takie podrażnienie może boleć i piec, ale nie towarzyszą temu inne dolegliwości, a po wyeliminowaniu czynnika drażniącego ranka szybko się goi;
- liszaj płaski – białe, często „koronkowate” wzory, zlokalizowane zwłaszcza na wewnętrznej stronie policzka. Przy bardziej nasilonej postaci może wystąpić pieczenie, ból i nadżerki. Dokładna przyczyna liszaja nie jest znana. Czynnikami predysponującymi mogą być natomiast infekcje wirusowe, antybiotykoterapia, silny stres oraz stosowanie niektórych leków, np. na cukrzycę lub nadciśnienie tętnicze;
- leukoplakia – biała plama, która nie daje się zetrzeć. Zawsze wymaga oceny dentysty lub lekarza, ponieważ w niewielkiej części przypadków może wiązać się ze zmianami przedrakowymi. Może być lekko wypukła, szorstka lub mieć nieregularny kształt. Niekiedy występują w niej czerwone obszary. Przyczyny również pozostają nieznane, a głównymi czynnikami ryzyka są: palenie papierosów, alkoholizm, drażnienie mechaniczne tkanek, np. przez źle dobrane protezy.
Jeśli biała plama w jamie ustnej nie znika samoistnie w ciągu około 2 tygodni, powiększa się, krwawi, boli, jest twarda, ma czerwone zabarwienie albo pojawiają się trudności z połykaniem, należy umówić się na wizytę u lekarza podstawowej opieki zdrowotnej (POZ) lub u stomatologa.
Biała plama w jamie ustnej – diagnostyka
Podstawą identyfikacji białych plam lub innych zmian w obrębie jamy ustnej jest wizyta u dentysty. Oceni on, czy objaw wiąże się z infekcjami w obrębie zębów i jamy ustnej oraz czy nie występują czynniki drażniące błony śluzowe tej okolicy, takie jak aparat na zęby, szyny czy protezy. Jeśli uzna to za konieczne, pobierze materiał do badania histopatologicznego. Ewentualnie zasugeruje wizytę u lekarza podstawowej opieki zdrowotnej, który zleci badania krwi i ustali, czy białe plamy nie mają związku z chorobami ogólnoustrojowymi.
Biała plama w jamie ustnej – leczenie
Jeśli tylko jest to możliwe, zaleca się wdrożenie leczenia przyczynowego. Może ono obejmować:
- wymianę protezy zębowej, jeśli ma ostre elementy;
- lepsze dopasowanie aparatu ortodontycznego lub stosowanie wosku stomatologicznego na bardziej wystające elementy;
- wyleczenie infekcji grzybiczej za pomocą odpowiednio dobranych leków przeciwgrzybiczych;
- chirurgiczne usunięcie zmian związanych z leukoplakią, jeśli istnieje ryzyko, że może mieć charakter przedrakowy.
Bardzo ważne jest usunięcie wszystkich czynników, które powodują lub nasilają zmiany związane z obecnością białych plam w jamie ustnej. Oczywiście może się zdarzyć, że biały nalot na języku jest wyłącznie płytką bakteryjną, można to łatwo zidentyfikować, dokładnie szczotkując zęby i język oraz udając się na profesjonalną higienizację zębów. Jeśli nalot zniknie po oczyszczeniu, najczęściej nie wymaga dalszego leczenia.
Polecane produkty:
|
Spirulina 100% naturalna
Spirulina to naturalna alga, która uzupełnia niedobory witamin i minerałów. Jej zadaniem jest wzmocnienie organizmu i w naturalny sposób wspomaganie procesu jego oczyszczenia. Zobacz więcej... |
Bibliografia
- Szczeklik A., Choroby wewnętrzne, Wydawnictwo Medycyna Rodzinna, Kraków 2006.
- Jańczuk Z., Stomatologia zachowawcza z endodoncją, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2014.
