Dekoronacja zęba

Spis treści

Dekoronacja zęba to zabieg chirurgiczny polegający na usunięciu korony zęba przy jednoczesnym pozostawieniu korzenia (lub jego części) w kości. W przeciwieństwie do klasycznej ekstrakcji nie usuwa się więc całego zęba. Procedura znajduje zastosowanie głównie u pacjentów planujących leczenie implantologiczne oraz w przypadku zębów z ankylozą. Jej celem jest zachowanie odpowiedniej ilości tkanki kostnej oraz ograniczenie zaniku wyrostka zębodołowego, co ma duże znaczenie dla późniejszej odbudowy protetycznej. Dzięki temu możliwe jest stworzenie korzystniejszych warunków do wszczepienia implantu i uzyskania lepszego efektu estetycznego oraz funkcjonalnego.

Dekoronacja zęba

Dekoronacja zęba – na czym polega?

Dekoronacja zęba polega na:

  • odcięciu (najczęściej medycznym wiertłem diamentowym) korony zęba poniżej połączenia szkliwno-cementowego;
  • zeszlifowaniu tkanek korzenia 1,5-2 mm poniżej brzegu kostnego;
  • całkowitym usunięciu wypełnienia kanałowego.

W tak przygotowanym korzeniu zębowym doprowadza się do skrwawienia tkanek okołowierzchołkowych, co prowadzi do powstania skrzepu, który umożliwia utworzenie się ognisk resorpcji wymiennej wewnątrz kanału. Na samym końcu szczelnie przykrywa się powierzchnię korzenia płatem śluzówkowo-okostnowym, po czym wykonywana jest tymczasowa odbudowa w formie zdejmowanej protezy, mostu adhezyjnego lub aparatu grubołukowego z dostawionym zębem.

Zabieg przeprowadza się w znieczuleniu miejscowym, dzięki czemu jest on dla pacjenta całkowicie bezbolesny. To procedura raczej czasochłonna, w zależności od przypadku może trwać nawet do 2 godzin.

Dekoronacja zęba – wskazania

Podstawowym, najczęstszym wskazaniem do wykonania dekoronacji zęba jest ankyloza. Mianem ankylozy określa się patologiczne połączenie tkanek korzenia zębowego (cementu i zębiny) z kością wyrostka zębodołowego. Rozwija się przeważnie jako powikłanie urazów, w których dochodzi do obumarcia komórek ozębnej na powierzchni korzenia. Ryzyko wystąpienia ankylozy wzrasta proporcjonalnie do czasu przebywania wybitego zęba poza jamą ustną, czego konsekwencją jest resorpcja wymienna. Korzeń zęba jest stopniowo zastępowany tkanką kostną w efekcie metabolizmu tkanki kostnej organizmu.

Pozostałe wskazania to:

  • konieczność zachowania objętości kości wyrostka zębodołowego przed planowanym leczeniem implantologicznym;
  • wybrane przypadki złamań korzenia lub powikłań pourazowych.

To lekarz na podstawie wywiadu, oceny kondycji zębów i badań obrazowych decyduje, czy w danym przypadku potrzebne będzie wykonanie dekoronacji zęba.

Dekoronacja zęba – przeciwwskazania

Do grona bezwzględnych przeciwwskazań do wykonania dekoronacji zęba zaliczamy:

  • aktywne zakażenie okołowierzchołkowe (ropień, przewlekły stan zapalny z objawami) związane z pozostawionym korzeniem;
  • pionowe złamanie korzenia, które uniemożliwia pozostawienie jego fragmentu;
  • zaawansowana choroba przyzębia z dużą utratą kości i znaczną ruchomością zęba;
  • brak możliwości szczelnego zamknięcia rany lub uzyskania prawidłowego gojenia.

W przebiegu niewyrównanych, zaawansowanych chorób przewlekłych, takich jak np. cukrzyca lub zaburzenia krzepnięcia krwi, to lekarz decyduje, czy zabieg może zostać wykonany.



Polecane produkty:

Bibliografia

  1. Goworowska-Truchan M., Emerich K., Plakwicz P., Dekoronacja, Dermatologia Praktyczna.
  2. Shamsa S., Kobylińska A., Olczak-Kowalczyk D., Skuteczność zabiegu dekoronacji w zachowaniu przestrzennych wymiarów wyrostka zębodołowego – przegląd piśmiennictwa, J Stoma 2016; 69, 3: 337-353.
  3. Królik A., Kalinowska J., Racka-Pilszak B., Zastosowanie dekoronacji w przypadkach pourazowej resorpcji wymiennej -przegląd piśmiennictwa, Forum Ortod 2020; 16 (2): 159-69.
Szukaj
Kategorie
Sklep Fizjoterapeuty

Aktualności

Najpopularniejsze w zdrowie

Zostań z nami

Polecane artykuły

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *