Ropień dziąsła

Spis treści

Ropień dziąsła to nieprzyjemna i często bardzo bolesna przypadłość dotycząca tkanki dziąsłowej w jamie ustnej. Polega na gromadzeniu się ropy w dziąśle w związku z infekcją bakteryjną, co powoduje silny, pulsujący ból, nieprzyjemny zapach z ust i szereg innych dolegliwości. Leczenie powinno zostać wdrożone jak najszybciej, a odbywa się ono w gabinecie stomatologicznym. Nieleczony ropień może się powiększać i prowadzić do rozszerzenia stanu zapalnego na sąsiednie tkanki, dlatego nie należy zwlekać z konsultacją stomatologiczną.

Ropień dziąsła – przyczyny

Ropień dziąsła to ograniczone, miejscowe nagromadzenie ropy w tkankach dziąsła, zwykle związane z bakteryjnym zakażeniem tej okolicy. Nie od dziś wiadomo, że w jamie ustnej każdego człowieka bytuje mnóstwo bakterii. Wiele z nich tworzy korzystną florę bakteryjną jamy ustnej, przyczyniając się do trawienia, odczuwania smaku czy ochrony błon śluzowych tej okolicy. Jednak wśród nich są też bakterie patogenne, np. bakterie próchnicotwórcze, które przy niedostatecznej lub złej higienie jamy ustnej mogą penetrować w głąb zęba lub tkanek miękkich, wywołując liczne patologie. Zwłaszcza jeśli jednocześnie działają czynniki ryzyka, takie jak słaba odporność w związku z dłużej trwającą antybiotykoterapią.

Przeważnie bakterie przedostają się do tkanek w konsekwencji:

Rzadziej ropnie są następstwem bakteryjnych infekcji ogólnoustrojowych. Czynnikami ryzyka powstawania ropni dziąseł mogą być:

  • wszelkie spadki odporności (wskutek antybiotykoterapii, stosowania glikokortykoidów, chorób przewlekłych, zwłaszcza chorób autoimmunologicznych);
  • palenie papierosów;
  • alkoholizm;
  • cukrzyca.

Zobacz również: Ropień zęba.

Ropień dziąsła – objawy

Charakterystyczne objawy mogące wskazywać na ropień dziąsła to:

  • bolesny obrzęk dziąsła i jego zaczerwienienie;
  • tkliwość dziąsła przy dotyku;
  • widoczna ropa lub biało-żółty punkt na dziąśle;
  • nieprzyjemny smak w ustach lub zapach;
  • ból podczas gryzienia;
  • uczucie rozpierania w dziąśle;
  • wydzielina wydobywająca się spoza dziąsła podczas uciskania dziąsła.

Większość przypadków ropni dziąsła przebiega objawowo, dlatego trudno jest nie zauważyć problemu. Nie powinno się go też bagatelizować, ponieważ przy bardziej zaawansowanym zakażeniu mogą pojawić się objawy ogólnoustrojowe takie jak:

Wystąpienie tych objawów jest już pilnym wskazaniem do rozpoczęcia leczenia.

Diagnostyka ropnia dziąsła

Diagnostyka ropni dziąsła jest raczej prosta. Po zebraniu wywiadu zdrowotnego lekarz stomatolog ocenia kondycję zębów, poziom higieny jamy ustnej, obecność ewentualnych ubytków i ognisk próchnicowych. Sprawdza też kolor i napięcie dziąseł oraz głębokość kieszonek dziąsłowych. Szczególnie ważnym badaniem jest sondowanie kieszonek dziąsłowych. Sondą periodontologiczną mierzy się głębokość kieszonek dziąsłowych wokół zęba, dzięki czemu można stwierdzić np. głęboką kieszonkę przyzębną, która mogłaby być źródłem ropnia. W razie wątpliwości zleca się badania obrazowe jamy ustnej, np. RTG bądź nawet tomografię komputerową.

Ropień dziąsła – leczenie

W gabinecie stomatologicznym lekarz w pierwszej kolejności wykona drenaż ropnia, czyli chirurgicznie pozbędzie się ropnej zawartości cysty. Dentysta może wykonać drenaż przez kieszonkę dziąsłową/przyzębną lub przez niewielkie nacięcie ropnia, jeśli jest to konieczne. W efekcie takiego zabiegu spadnie ciśnienie w tkankach, a ból i obrzęk często szybko się zmniejszą. Co bardzo ważne, nie należy samodzielnie przekłuwać ani wyciskać ropnia. Jeżeli przyczyną jest płytka bakteryjna, kamień nazębny lub zakażona kieszonka przyzębna, lekarz usuwa miejscowe złogi i oczyszcza powierzchnię korzenia. Przeprowadza też higienizację zębów, która i tak jest wskazana każdemu człowiekowi co 6 miesięcy. Jeśli ropień jest konsekwencją choroby przyzębia, konieczne może być leczenie periodontologiczne.

Dlatego lekarz zawsze najpierw powinien ustalić dokładną przyczynę problemu, by tym samym móc wdrożyć skuteczne leczenie przyczynowe. Jeśli występują objawy ogólnoustrojowe, można rozważyć dodanie do leczenia antybiotyku. Jednak przy objawach miejscowych, obejmujących wyłącznie jamę ustną, taka farmakoterapia nie jest konieczna. Ważne, by pacjent był świadomy stanu higieny jamy ustnej i wyrobił sobie prawidłowe nawyki w tym obszarze.



Polecane produkty:

Bibliografia

  1. Eaton K., Ower P., Periodontologia praktyczna, Wydawnictwo Urban & Partner, Wrocław 2026.
  2. Jóźwik M., Kopański Z., Choroby przyzębia, Journal of Clinical Healthcare 1 (2014).
Szukaj
Kategorie
Sklep Fizjoterapeuty

Aktualności

Najpopularniejsze w zdrowie

Zostań z nami

Polecane artykuły

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *