Nadziąślaki ziarninowe

Spis treści

Nadziąślaki ziarninowe to łagodna, odczynowa zmiana rozrostowa błony śluzowej dziąsła, powstająca najczęściej w odpowiedzi na przewlekłe drażnienie lub stan zapalny. Może dawać wiele nieprzyjemnych dolegliwości, w tym dolegliwości bólowych, dlatego pacjenci dość szybko szukają pomocy u stomatologów. Leczenie może obejmować chirurgiczne usunięcie zmiany lub działania zachowawcze, ukierunkowane na unikanie czynników wywołujących i odpowiednią higienę jamy ustnej.

Nadziąślaki ziarninowe – czym są?

Nadziąślaki to najczęściej występujące nienowotworowe zmiany rozrostowe tkanek miękkich jamy ustnej. Wywodzą się z włókien ozębnej i tkanki łącznej dziąsła. Początkowo uznawane były za guzy nowotworowe, współcześnie jednak zalicza się je do zmian rozrostowych o charakterze odczynowym. Mogą występować w każdym wieku, częściej u kobiet, głównie w 3. i 4. dekadzie życia. Umiejscawiają się w okolicy brodawek międzyzębowych, nierzadko w odcinku przednim szczęki. W żuchwie towarzyszą zębom bocznym.

Wyróżnia się kilka rodzajów nadziąślaków, a jednym z nich są nadziąślaki ziarninowe. Jak wskazuje nazwa, zbudowane są głównie z tkanki ziarninowej. Ich charakterystyczne cechy to:

  • zabarwienie czerwone lub żywo różowe, inne niż otaczające je, zdrowe dziąsła;
  • miękka konsystencja;
  • częste uszypułowanie zmiany;
  • tendencja do łatwego krwawienia, np. podczas szczotkowania zębów lub spożywania posiłków.

Odróżnia je to choćby od ziarniniaków włóknistych, których kolor zbliża się do koloru naturalnych, zdrowych dziąseł, a konsystencja jest raczej twarda i spoista.

Nadziąślaki ziarninowe – przyczyny

Najczęściej nadziąślaki ziarninowe to odczynowy rozrost tkanki ziarninowej w konsekwencji drażnienia dziąsła. Drażnienie to może być z kolei spowodowane ostrym brzegiem zęba, źle dopasowanym uzupełnieniem protetycznym, stałym aparatem ortodontycznym czy nawet zbyt mocnym szczotkowaniem zębów, gdy szczoteczka ma twarde włosie. Inne możliwe przyczyny to:

Proces powstawania takiego nadziąślaka jest dość prosty. Na samym początku musi pojawić się czynnik drażniący lub uraz. Dochodzi do miejscowego stanu zapalnego, w konsekwencji którego organizm rozpoczyna proces naprawy uszkodzonych tkanek. W dalszej kolejności następuje proliferacja fibroblastów i powstawanie nowych naczyń krwionośnych, a kolejno dochodzi do nadmiernego rozrostu tkanki ziarninowej. Powstaje widoczny klinicznie nadziąślak ziarninowy.

Diagnostyka nadziąślaków ziarninowych

Diagnostyka rozpoczyna się od oceny ziarniniaka i kondycji jamy ustnej pacjenta, co jest poparte wywiadem zdrowotnym. Aby mieć bardziej precyzyjny pogląd na zmiany tkankowe, należy jednak wykonać badania obrazowe, w tym np. RTG zęba lub zdjęcie pantomograficzne. Jeśli zmiana zostanie wycięta lub istnieją podejrzenia, że może być zmianą nowotworową, pobiera się biopsję do badań histopatologicznych.

Nadziąślaki ziarninowe – leczenie

W wielu przypadkach podstawą leczenia jest chirurgiczne usunięcie zmiany oraz eliminacja czynnika, który doprowadził do jej powstania, by zapobiegać tworzeniu się nowych ziarniniaków w przyszłości. Poza usunięciem samego nadziąślaka lekarz może więc zasugerować usunięcie pozostawionego korzenia zęba, wymianę protezy zębowej czy lepsze dopasowanie aparatu ortodontycznego (zależnie od przyczyn nadziąślaka).



Polecane produkty:

Bibliografia

  1. Gefrerer L., Popowski W., Wojtowicz A., Leczenie nadziąślaków, Stomatologia po Dyplomie, 12/2014.
  2. Sowa A., Borszewska-Kornacka M., Małdyk J., Dębska M., Nadziąślak u noworodka z ciąży bliźniaczej – opis przypadku, Ginekol Pol. 2013, 84, 733-736.
Szukaj
Kategorie
Sklep Fizjoterapeuty

Aktualności

Najpopularniejsze w zdrowie

Zostań z nami

Polecane artykuły

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *